(Ω)ποια πολιτική ευθύνη… (Ακατάλληλο για πολιτικές ηγεσίες).

(Ω)ποια πολιτική ευθύνη… (Ακατάλληλο για πολιτικές ηγεσίες).

Μια τέτοιας πολιτικής... κοπής πολιτική Αρχή, όποια κι οπουδήποτε βρίσκεται, στην κυβέρνηση ή αλλού, δεν την πτοούν παρακαλετά μιας άλλης πολιτικής εποχής. Ούτε και συγκινείται. Όπως δεν συγκινείται και από παραιτήσεις ή απειλές παραιτήσεων δημάρχων, όπως μόλις σήμερα έπραξε ο δήμαρχος Σάμης Μάκης Μονιάς.

Με την φράση “προκάλεσα έντονο προβληματισμό και πλήγωσα σοβαρά τον κόσμο στη βορειοανατολική Ιαπωνία”, ο υπουργός για την Ανασυγκρότηση από Καταστροφές της Ιαπωνίας Μασαχίρο Ιμαμούρα μόλις το 2017 και με αφορμή μια –μόνο– δήλωση του για τους πληγέντες φυσικής καταστροφής, υπέβαλε την παραίτησή του στον πρωθυπουργό της χώρας ζητώντας μάλιστα “από καρδιάς συγγνώμη”.

Στην… μακρινή για τέτοιες πολιτικές συμπεριφορές χώρα μας, η ευθιξία προφανώς και αποτελεί άγνωστο.. τόπο. Το αντίθετο (κι ακόμη πιο πέρα), μπορεί και μάλιστα με σχετική ευκολία, ένα ολόκληρο κράτος, μια κυβέρνηση, κάποια περιφερειακή Αρχή και κάθε πολιτική ηγεσία να εκδίδει προκλητικά ανακοινώσεις συμπαράστασης, να φωτογραφίζεται κομψότατα με φόντο μια ανθρώπινη ή περιβαλλοντική καταστροφή, να σουλατσάρει στα ΜΜΕ με ύφος περίλυπου (αλλά) αυτοκράτορα, χωρίς ίχνος συναίσθησης για την όποια πολιτική ευθύνη κομίζει για ένα σύνολο παραλείψεων, πράξεων, νομοθετημάτων, υπογραφών και τόσων άλλων.

Προφανώς και σε συνθήκες μια μεγάλης καταστροφής όπως αυτής που έπληξε και τα δικά μας νησιά, Κεφαλονιά και Ιθάκη, η τήρηση μιας αναγκαίας αντικειμενικότητας δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα. Ειδικά όταν η οργή ξεχειλίζει, βλέποντας τόπους να εξαφανίζονται, ανθρώπους στα ερείπια της λάσπης, υποδομές κατεστραμμένες και παιδιά να αντικρίζουν -καιρό τώρα-εικόνες καταστροφής, κινηματογραφικών διαστάσεων. Ας το προσπαθήσουμε, όμως…

Είναι ξεκάθαρο πως το πέρασμα του Ιανού ήταν “βιβλικών” διαστάσεων. Και τα “ανίκητα” πλημμυρικά φαινόμενα ακόμη και σε περιοχές “παρθένες” από τέτοιας έκτασης καταστροφή, είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη. Το ίδιο τρανταχτή όμως και μάλιστα με “δικές” της -οίκοθεν- “αποδείξεις” είναι και η προκλητική στάση της επικεφαλής μιας περιφερειακής Αρχής με ξεκάθαρη πολιτική καταγωγή και αντίληψη, σαφέστατες προτεραιότητες εδώ κι έναν χρόνο και αποκαλυπτική στάση όλες αυτές τις ημέρες της μεγάλης καταστροφής.

Καμία έκπληξη! Οι προθέσεις της κας περιφερειάρχη είχαν ήδη εκδηλωθεί στο τελευταίο Περιφερειακό Συμβούλιο στο Αργοστόλι για το θέμα των εξορύξεων υδρογονανθράκων στα θαλάσσια οικόπεδα, όμορα της Κεφαλονιάς και της Ιθάκης. Τότε που παραμέριζε την τοπική κοινωνία, αργότερα μάλιστα αφήνοντας και προσβλητικά υπονοούμενα, που αγνόησε τους -σιωπηλούς τότε-δημάρχους και που με ύφος ρωμαϊκού κυβερνήτη και με την μέθοδο της πολιτικής εξαπάτησης, απευθυνόμενης -κατά την γνώμη της-σε… ιθαγενείς, “κόμιζε” στις τοπικές κοινωνίες των νησιών μας τα συμφέροντα της κυβέρνησης αλλά και των ενεργειακών επιχειρηματικών συνεταίρων της.

Η ίδια αυτή ηγεσία, την ίδια στιγμή μιας ξεκάθαρα ανθρώπινης, κοινωνικής, οικονομικής, παραγωγικής και περιβαλλοντικής “τραγωδίας”, ετοίμαζε και τελικά υποδέχτηκε την πρόεδρο της Επιτροπής “Ελλάδα 2021”, παραχωρούσε συνεντεύξεις σε τηλεοπτικό σταθμό της Αθήνας και ακόμη και σήμερα προχωρούσε σε συνέντευξη τύπου με τηλεδιάσκεψη για την ενίσχυση μικρών επιχειρήσεων που επλήγησαν από τον Covid-19!!! (Πολλά μπράβο στα ΜΜΕ εκείνα της Κεφαλονιάς που αρνήθηκαν να συμμετέχουν).

Η “πολιτική” αυτή στάση, προφανώς και είναι δικαίωμά της. Και θα κριθεί γι’ αυτήν. Δυστυχώς όμως, τα όσα προηγήθηκαν μιας πράγματι πρωτόγνωρης φυσικής καταστροφής, τα όσα δεν έγιναν και τα όσα η πολιτική που πρεσβεύει της υπαγόρευσαν, δεν ήταν δικαίωμά της, αλλά υποχρέωσή της. Συνταγματική, θεσμική, ηθική, κοινωνική και φυσικά, πολιτική.

Γιατί σε μια –και περισσότερες δηλαδή– “ευάλωτη” και πολύπαθη περιοχή από πλημμύρες όπως η Πύλαρος, αποτέλεσε μοναδική παρέμβαση της για τον φετινό χειμώνα (ουσιαστική και όχι επικοινωνιακή) σύμφωνα με τους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής, κάτι λίγα “ψίχουλα” για μπαλώματα και κάποιοι καθαρισμοί λίγες μόνο ώρες πριν τον καταστροφικό κυκλώνα. Ή μήπως όχι;

Προφανώς και μια τέτοια “παράλειψη” δεν έγινε από λόγους… κακίας ή εκδίκησης. Και πίσω από κάθε τέτοιες “παραλείψεις” κρύβεται ένα ολόκληρο πολιτικό περιεχόμενο. Αυτό που υπερψηφίζει αντι-περιβαλλοντικούς Νόμους, που κατανέμει κονδύλια όχι βάση αναγκών, που διαθέτει σε επιχειρηματικούς ομίλους τα αναγκαία μέσα για γιγαντιαία έργα στην καρδιά κάποιου περιβαλλοντικού παραδείσου, που “τρέχει” στα ΕΣΠΑ… εξυπηρετήσεων αλλά ξεχνά την πραγματική ουσία της πολιτικής: Τον ίδιο τον άνθρωπο, την φύση, τον λαό και τις κοινωνίες. Και φυσικά τις ανάγκες τους.

Μια τέτοιας πολιτικής… κοπής πολιτική Αρχή, όποια κι οπουδήποτε βρίσκεται, στην κυβέρνηση ή αλλού, δεν την πτοούν παρακαλετά μιας άλλης πολιτικής εποχής. Ούτε και συγκινείται. Όπως δεν συγκινείται και από παραιτήσεις ή απειλές παραιτήσεων δημάρχων, όπως μόλις σήμερα έπραξε ο δήμαρχος Σάμης Μάκης Μονιάς μπροστά μάλιστα στις κάμερες, που όπως ο ίδιος είπε “έναν χρόνο δήμαρχος κι έχουμε περάσει τέσσερις πλημμύρες”. Κάτι που φαίνεται, άλλωστε, στο ίδιο το κουρασμένο πρόσωπό του και την σβησμένη μιλιά του. Και ως εκδήλωση έστω μια ελάχιστης πολιτικής ευθιξίας ή αγανάκτησης, στο βαθμό που ακούστηκε ειλικρινής, οφείλουμε να το δεχτούμε. Κι ας μην ζούμε στην… Ιαπωνία.

Οι ακριβώς τέσσερις αυτές πλημμύρες όμως, ακριβώς γιατί ζούμε σε αυτόν τον τόπο, θα όφειλαν να ευαισθητοποιήσουν και πολλούς άλλους όχι και τόσο μακρινούς από τον δήμαρχο. Εκείνο το πολιτικό προσωπικό που προερχόμενο από άλλες πολιτικές εποχές εξυπηρετήσεων και παλιομοδίτικων μικρο-πολιτικών, έσπρωχνε έναν χρόνο τώρα τον νέο δήμο με ξεπερασμένες τακτικές σε… πρόωρα φαραωνικά οράματα και σε απαρχαιωμένες μελέτες άλλης δεκαετίας και όχι στις πραγματικές, σύγχρονες, ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.

Εκείνο που συμβούλευε “να μην ενοχληθεί η περιφέρεια”, που φωτογραφιζόταν με την περιφερειάρχη για άλλα αντί άλλων ζητήματα για τις ανάγκες κάποιου δελτίου τύπου, εκείνο που θεώρησε πως η μαχητική φωνή νέων δημοτικών συμβούλων ή αντιδημάρχων και η συλλογική δυναμική ενός Δημοτικού Συμβουλίου δεν θα πρέπει να φωνάξει για κάτι περισσότερο από 40.000 ευρώ για αντιπλημμυρικά έργα, εκεί ακριβώς που χρειάζονται τα δεκαπλάσια. Εκείνο, που μόλις λίγο καιρό πριν από μια όντως ακατανίκητη φυσική καταστροφή, έδινε στην τοπική κοινωνία άλλο, άσχετο, πολιτικό μήνυμα ενός “παραδεισένιου πάρκου” στα όρια ενός δήμου εντελώς στα… όρια του.

Στον αντίποδα μιας πολιτικής ηγεμονικής αντίληψης, μέρες τώρα και πολύ φοβάμαι και τις επόμενες, απλοί άνθρωποι, εργαζόμενοι, υπάλληλοι που το κράτος και οι θεσμικοί συνεργάτες του θα απασχολήσουν για ένα διάστημα ορισμένου… χρόνου και μετά θα τους “σπρώξουν” στα ταμεία ανεργίας και φυσικά εθελοντές, δίνουν την δική τους μάχη. Δίπλα ακριβώς στους ανθρώπους και τις οικογένειες που τα έχασαν όλα, για ακόμη μια φορά. Μια μάχη ανθρώπινη, μια μάχη κοινωνική κι επομένως πραγματικά πολιτική, για να στήσουν ξανά όρθιο, βγαλμένο από την λάσπη και τις πέτρες, όσα οι κομιστές μιας πολιτικής ανευθυνότητας άφησαν στην τύχη ενός οδυνηρού φυσικού φαινομένου.

Τους πληγέντες και τους ανθρώπους της καθημερινής αυτής μάχης δεν δικαιούμαστε να τους αφήσουμε -ξανά- μόνους τους. Ούτε και τους τόπους μας. Κι αν τώρα φαίνεται πως οι πληγές του Ιανού πλήγωσαν τόσο βαθιά μόνο συγκεκριμένες περιοχές, οι πληγές είναι ολόκληρης της Κεφαλονιάς. Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει Κεφαλονιά χωρίς την Άσο, την Αγία Ευφημία, τον Μύρτο, την Θηνιά, το Ληξούρι, τον Καραβόμυλο, την Αντίσαμο, όπως δεν υπάρχει και Ιθάκη χωρίς το Κιόνι ή τις Φρίκες.

Για τα νησιά μας, με δοκιμασμένες όλες τις άλλες… συνήθεις συνταγές, η μόνη επιλογή πλέον είναι μια μαζική και μαχητική διεκδίκηση σε κάθε θεσμό και όργανο, απέναντι σε κάθε καθεστωτική ή και λάθος… αναπτυξιακή αντίληψη. Ακριβώς απέναντι, σε κάθε στρατηγική ολιγωρία και ηγεμονική αλαζονεία. Ας τους γυρίσουμε την πλάτη, όχι για να μην δουν τα δακρυσμένα μάτια της Αλεξάνδρας, την κούραση των εθελοντών και την απόγνωση τόσων ανθρώπων, αλλά για να μην τους επιτρέψουμε άλλα “εγκλήματα” στις ζωές και στους τόπους μας. 

    Σταύρος  Αντύπας