Πυρ, νερό, σκουπίδια και κάμποσοι επιχειρηματίες στα σεντόνια μας.

Πυρ, νερό, σκουπίδια και κάμποσοι επιχειρηματίες στα σεντόνια μας.

Μια κοινή εξουσία παρασιτικών στρατηγικών σχεδιασμών και πολλοί ντόπιοι χειροκροτητές ή και συνεταίροι τους, κάνει πάρτι με μολυσμένα απόβλητα ακριβώς κάτω από την δική μας μύτη και στις δικές μας πλάτες.

Με όσα συνέβησαν και συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην Κεφαλονιά, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί η πιθανότητα ενός… ατυχήματος ακόμη και σε μια πλωτή εξέδρα εξόρυξης υδρογονανθράκων σε θαλάσσιο οικόπεδο πολύ κοντά στην ανατολική πλευρά του νησιού. Αλλά ευτυχώς, δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε μια τέτοια… δυστοπία.

Όσο κι αν φαίνεται άσχημη ώρα για τέτοια… αστεία ενδεχόμενα, η απολύτως σοβαρή αιτία των μεγάλων περιβαλλοντικών… ατυχημάτων που προέκυψαν τελευταία στο όμορφο νησί μας, μπορεί και μάλιστα… συντριπτικά να είναι απολύτως… κοινή. Ή έστω να συναντιούνται σε κάποιο κοινό… δρόμο.

Προφανώς τίποτα, καμιά απόδειξη δηλαδή, δεν μπορεί να συνδέσει την φωτιά στον ΧΥΤΥ και την τοξική αερομάζα που “σουλάτσαρε” ελεύθερη με τη βοήθεια του ανέμου στο νησί μας, με τις επικίνδυνες πυρκαγιές στα όρια οικισμών ή με την επερχόμενη φθινοπωρινή (και δυστυχώς ετήσια) απειλή μεγάλων και καταστροφικών πλημμυρικών φαινομένων. Αν τώρα, στο σκηνικό αυτό, προσθέταμε και τις τερατώδεις ανεμογεννήτριες που κοσμούν εδώ και χρόνια τις κορυφογραμμές μας, τότε μια τυπική και επίσημη αποδεικτική διαδικασία θα… έμπαζε τελείως… νερά.

Όσο κι αν επίσημες και ανεπίσημες Αρχές εντέλλονται από κάθε είδους πολιτικές και φυσικές ηγεσίες να διερευνήσουν τα… “πιθανά αίτια”, στην πραγματική πηγή τόσων και τόσων περιβαλλοντικών “εγκλημάτων” δεν θα καταφέρουν, ούτε φυσικά και θα θελήσουν, να φτάσουν. Γι αυτό και αρκετά συχνά, όταν το μαχαίρι δεν μπορεί να φτάσει μέχρι το κόκκαλο, χρεώνεται τα περιβαλλοντικά αυτά… δυστυχήματα, αποκλειστικά μια απροσδιόριστη έννοια “ασυνείδητων”, που σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορεί ούτε και να “ταυτοποιηθεί”.

Από την άλλη, ένα απολύτως… ενσυνείδητο κράτος και μαζί του τόσοι άλλοι θεσμικοί υπηρέτες του, μπορούν ανεύθυνα και ακαταλόγιστα, πονηρά ενίοτε και ύπουλα, εντελώς στοχευμένα πάντως να νομοθετούν νομιμοποιώντας ή και καλωσορίζοντας περιβαλλοντικά εγκλήματα, να χαρίζουν σε ιδιώτες με μοναδικό σκοπό το κέρδος τον φυσικό και περιβαλλοντικό πλούτο της χώρας, να εξοικονομούν πόρους για χρυσοπληρωμένα golden-στελέχη από τις πραγματικές ανάγκες της φύσης και των κοινωνιών, να μοστράρουν σε διαφημιστικές καμπάνιες γιγαντιαίων έργων πάνω σε απολύτως βάρβαρες φυσικές και περιβαλλοντικές λεηλασίες.

Μια τέτοια συγκεκριμένη πολιτική ευθύνη τόσων και τόσων κυβερνήσεων και ειδικά τα τελευταία χρόνια, για πολλούς και πολλές δεν μπορεί να συγκριθεί με την ποινική ευθύνη κάποιου ασυνείδητου… εγκληματία. Κι ας μιλάμε για θεσμικά, κρατικά, πολιτειακά εγκλήματα που με την ανοχή, την σιωπή, ενίοτε δε και την συνεργασία, περιφερειακών ή τοπικών θεσμών και “οργάνων”, όχι απλά βολεύονται σε μια ακαταλόγιστη ασυλία, αλλά ανοίγουν τον δρόμο για μια ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον τελευταίο αντι-περιβαλλοντικό και καταστροφικό νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη που ιστορικά ο μόνος τίτλος που θα μπορούσε να του αποδοθεί είναι: “μπάτε σκύλοι, αλέστε”.

Από τα σκουπίδια στους ΧΥΤΑ και ΧΥΤΥ, την σύσταση φορέων που θα παραδώσουν σε μεγαλο-εργολάβους ιδιώτες ξένης… κοπής την διαχείρισή τους, μέχρι την απροσδιόριστη ακόμη τοξική κάπνα στα σεντόνια μας και από εκεί μέχρι τις στοχευμένες πυρκαγιές και τα πολλά (χρόνια) υποσχόμενα αντιπλημμυρικά έργα, μια κοινή εξουσία παρασιτικών στρατηγικών σχεδιασμών και πολλοί ντόπιοι χειροκροτητές ή και συνεταίροι τους, κάνει πάρτι με μολυσμένα απόβλητα ακριβώς κάτω από την δική μας μύτη και στις δικές μας πλάτες.

Κι όσο κι αν κάποτε, ο αγώνας για την φύση και το περιβάλλον φάνταζε ως γραφικό απωθημένο μιας ανεκπλήρωτης πολιτικά και μειοψηφικής κοινωνικά ανάγκης, σήμερα ένας τέτοιος αγώνας είναι πολλά περισσότερα από αναγκαίος και απαραίτητος. Γιατί κόντρα στα τόσα… κακά της τωρινής μοίρας μας, απέναντι σε εκείνους κι εκείνες που προωθούν ένα καθολικό, κερδοσκοπικό και απολύτως… αποπνικτικό ξεπούλημα, ο αέρας, η θάλασσα, τα δάση, το νερό και η ίδια μας η ζωή, είναι και τα πρώτα που οφείλουμε να έχουμε αδιαπραγμάτευτα.

Πιο απλά, στο τοξικό νέφος της πολιτικής τους που καταστρέφει τεμαχίζοντας  για να ξεπουλήσει, η ελευθερία της αναπνοής μας δεν πωλείται, δεν παραδίδεται, πόσο μάλλον δεν… χαρίζεται!

 

 

(Να είμαστε εκεί: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την Περιφέρεια την Πέμπτη 10 /9/2020  στις 7.30 το απόγευμα)