Το Αργοστόλι στο μάτι του κυκλώνα [Editorial #33]

Το Αργοστόλι στο μάτι του κυκλώνα [Editorial #33]

Παρασκευή 28 Σεπτέμβριου. Ώρα 6 το πρωί. Ανοίγω την πόρτα στο Αργοστόλι, να δω τι άφησε πίσω του ο κυκλώνας το βράδυ. Επικρατεί απόλυτη νηνεμία. Απόλυτη. Καταλαβαίνω ότι είμαστε στο μάτι του κυκλώνα. Μισή ώρα αργότερα κατεβαίνω τα σκαλάκια να δω τι γίνεται στο λιμάνι. Ούτε 50 μέτρα απ’ το σπίτι. Δεν κουνιέται φύλλο. Γύρω μου, ακούω έναν απόκοσμο βαθύ ήχο που μοιάζει να έρχεται από πολύ μακριά, σαν απόμακρες διαρκείς εκρήξεις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτόν τον ήχο. Σε 5 λεπτά αρχίζει να φυσάει. Πριν επιστρέψω τραβάω αυτό το βίντεο για λίγα δευτερόλεπτα. 5 λεπτά μετά την απόλυτη σιγή αρχίζει να χαλάει ο κόσμος. Μέχρι να κάνω τα 50 μέτρα της επιστροφής ο αέρας λυσσάει να με ρίξει κάτω. Με κρατάει όρθιο το βάρος μου. Ίσως είναι η μόνη φορά που χαίρομαι για όλες τις αποτυχημένες δίαιτες που έκανα. Επιστρέφω. Κάθομαι για λίγο στη μισάνοιχτη πόρτα παρατηρώντας έξω να πετούν μπροστά μου κλαδιά, κεραμίδια, αλουμινένια διαχωριστικά. Όλα με μια κατεύθυνση προς τα πάνω σαν να τα ρουφάει ο Θεός κάνοντας πλάκα στον Νεύτωνα. Κλείνω την πόρτα και καταλαβαίνω ότι ήρθε η στιγμή που ο κυκλώνας, μετά το μάτι, θα έδειχνε τα δόντια του. Τα συντρίμμια θα τα μαζεύουμε για μήνες στο νησί.