Δεν είμαστε όλοι εκεί

Δεν είμαστε όλοι εκεί

«Όχι, δεν είναι μια νίκη όλου του λαού της Κεφαλονιάς, γιατί δεν είμαστε όλοι εκεί (εμού συμπεριλαμβανομένου).»

Όποια κι αν είναι η έκβαση της υπόθεσης των ανεμογεννητριών της Σάμης, αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες είναι μια μεγάλη νίκη των κατοίκων της περιοχής που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις.
Όχι, δεν είναι μια νίκη όλου του λαού της Κεφαλονιάς, γιατί δεν ειμαστε όλοι εκεί (εμού συμπεριλαμβανομένου).
Οι κάτοικοι της περιοχής, που βλέπουν κάθε τόσο τις ζωές τους (όχι απλά τις περιουσίες τους) και τις εστίες τους να καταστρέφονται από τα πλημμυρικα φαινόμενα, έχουν δικαίωμα να ακουστούν, να εκφράσουν την αγωνία τους, τη διαμαρτυρία τους, την απόγνωσή τους, την άρνησή τους.
Οι ειδικοί ας κρίνουν σε ποιο βαθμό οι κακοτεχνίες στα αιολικά πάρκα συνέβαλαν στην καταστροφή. Και οι διοικούντες ας κάνουν το καθήκον τους – το Κράτος οφείλει να ελέγχει ότι τηρούνται όλοι οι κανόνες που εξασφαλίζουν ότι μία ανανεώσιμη πηγή ενέργειας δεν θα γίνεται καταστροφική για το οικοσύστημα που την περιβάλλει. Και σίγουρα υπάρχουν τρόποι να διαπιστωθεί αν το νησί έχει κορεστεί από την ποσότητα των αιολικών πάρκων και να μπει μια τελεία σε παρόμοιες επενδύσεις αλλά δεν φτάνει αυτό. Δεν φτάνει το “so far so good”. Πρέπει να διαλευκανθεί και το αν μέχρι εδώ υπήρξαν εγκληματικά λάθη, που άμεσα πρέπει κάποιοι να πληρώσουν.
Όλοι οι απέξω μπορούμε να λέμε πολλά, αλλά δεν είμαστε εμείς που μαζεύουμε τις λάσπες μέσα από το σπίτι μας κάθε τρεις και λίγο. Είναι εκείνοι. Αυτό που πέτυχαν εκείνοι, για όσο κρατήσει, είναι μια μεγάλη νίκη, που δείχνει ότι υπάρχει ακόμα κοινωνία πολιτών που ενεργοποιούνται και διεκδικούν.
Ακόμη κι αν (πράγμα απευκταίο) τελικά διαβούν οι Μήδοι, εν προκειμένω οι φτερωτοί γίγαντες, αυτές οι μέρες είναι για το μικρό μας νησί ιστορικές. Αλλά την ιστορία δεν την γράψαμε όλοι. Την γράφουν εκείνοι που όλες αυτές τις μέρες βρίσκονται εκεί μέρα νύχτα, αντιμέτωποι και με τη “νόμιμη βία” της κρατικής καταστολής, που πάντα έχει επιλεκτικούς στόχους: τους πιο αδύναμους.
Αξίζουν λοιπόν την εκτίμηση και τον θαυμασμό μας οι κάτοικοι της Πυλάρου, της Σάμης, κι όσοι πήγαν εκεί να τους συνδράμουν. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε όσοι παραμένουμε απλοί θεατές στο έργο.
Τέλος, θέλω να ελπίζω ότι αυτό το κίνημα θα αποφύγει τους σκοπέλους του διχασμού και του καπελώματος… Και ο νοών νοείτω.